پیام تبریک جناب آقای اسکندری سفیر محترم جمهوری اسلامی ایران در ازبکستان به مناسبت آغاز سال 1405

به نام  آنکه بهار را نوید بخش امید آفرید

هموطنان گرامی و هم فرهنگان ارجمند:

نوروز، این کهن‌ترین پیام‌آورِ نو شدن و رویش، امسال در تقارنی معنادار با ماه مبارک رمضان و همزمان با عید سعید فطر فرا رسید؛ یک هم‌زمانی‌ کم‌نظیر که به این آیین دیرینه، ژرفایی دوچندان بخشید و آن را با تأمل، خودسازی و بازگشت به فطرت ارتقا بخشید.

با این حال، سایه‌ی سنگینِ جنگ تحمیلی علیه ایران و رخدادهای تلخ آن من جمله شهادت کودکان مدرسه میناب و شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، حال‌وهوای نوروزی را دگرگون ساخت؛ تا آنجا که بسیاری از مردم، همدل و آگاه، از برگزاری جلوه‌های معمول جشن خودداری کردند و نوروز امسال علاوه بر شکوه ظاهری، با شعور جمعی، همدردی و مسئولیت‌پذیری تکمیل گردید. این انتخاب آگاهانه مردم، بیانگر بلوغ اجتماعی و عمق پیوندهای انسانی در میان ملتی است که در لحظات حساس تاریخ، وحدت و همبستگی را بر هر چیز مقدم می‌داند.

در این میان، ابراز همدردی و همراهی دولت‌ها و مقامات کشورهای مختلف، به‌ویژه جمهوری ازبکستان، جلوه‌ای ارزشمند از اخلاق سیاسی و همبستگی منطقه‌ای بود؛ پیام‌هایی که فراتر از مناسبات رسمی، بر اشتراکات فرهنگی، تاریخی و انسانی تأکید داشت و نشان داد که در روزگار سختی، سرمایه‌ی واقعی ملت‌ها، همین پیوندهای مبتنی بر احترام، درک متقابل و مسئولیت مشترک در قبال صلح و ثبات است.

در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر زمان دیگری درخشان شد، در کنار روحیه‌ی استقامت، عزت و پایداری مردم ایران، تلاش‌های بی‌وقفه دولت و تمامی دستگاه‌های جمهوری اسلامی ایران در مدیریت شرایط، حفظ ثبات، تأمین نیازهای عمومی و صیانت از منافع ملی بود؛ مجموعه‌ای از اقدامات که با اتکاء به همدلی ملی و ظرفیت‌های داخلی، مسیر عبور از شرایط دشوار را هموارتر ساخت و نشان داد که ملت ایران، با ایمان و تلاش مستمر، در این جنگ نیز پیروز خواهد شد و آبادانی، توسعه و رفاه پایدار محقق خواهد گردید.

در این راه، بسیاری از عزیزانمان به شهادت رسیدند، از کودکان چند روزه تا رهبر معظم انقلاب اسلامی، در کنار هم و با هم. اما پرچم عزت، امنیت، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی، ادامه مسیر استقامت و تلاش برای آینده ای روشن نه تنها بر زمین نیفتاد بلکه به دستان توانمند رهبری از همان سلاله پاک سپرده شد.

نوروز، صرفاً یک آیین نیست؛ تجلی تداوم حیات، بازآفرینی امید و پیوند ناگسستنی نسل‌هاست. اگرچه امسال از جلوه‌های ظاهری آن کمی‌کاسته شد، اما حقیقت آن - یعنی ایمان به فردایی روشن‌تر – قوی تر از همیشه در دل‌ها جاری است. این نوروز، بیش از هر زمان، ما را به درک عمیق‌تری از مسئولیت انسانی، همدلی اجتماعی و ضرورت پاسداشت کرامت انسان فرا می‌خواند. این نوروز، بیش از هر زمان دیگری، ما را به تأملی ژرف‌تر در معنای انسان بودن فرا می‌خواند؛ به مسئولیت‌پذیری در قبال یکدیگر، به همدلی‌ای که مرزها را در می‌نوردد و به پاسداشت کرامتی که جوهره‌ی مشترک همه‌ی انسان‌هاست. گویی در سکوت و سادگی امسال، حقیقت این میراث کهن نیاکانی بلندتر از همیشه با ما سخن می‌گوید

امید است که با همزمانی عید سعید فطر، این عید بزرگ رهایی و طهارت، افق‌های تازه‌ای از آرامش و رحمت الهی گشوده شود، دل‌ها به سکینه و اطمینان نزدیک‌تر گردد و سال پیش‌رو، سالی باشد سرشار از صلح پایدار، امنیت فراگیر، همگرایی منطقه‌ای، تقویت گفت‌وگو و همکاری میان ملت‌ها و شکوفایی هرچه بیشتر برای ایران و همه کشورهای دوست و همسایه.

باشد که این تقارن معنادار - نوروز، رمضان و فطر- نه‌تنها یادآور گذر زمان، بلکه الهام‌بخش آغاز فصلی نو در مناسبات انسانی و منطقه‌ای باشد؛ فصلی مبتنی بر عقلانیت، عدالت، همزیستی مسالمت‌آمیز و آینده‌ای روشن برای همگان، که در آن ایران با سربلندی، صلح و توسعه پایدار را رقم خواهد زد.

محمد علی اسکندری – اول نوروز 1405